Monday, April 6

Rukun



Picture and words by: P. Budiningtyas

rembulan ratri




Saturday, February 14

Surat Dinar

Bapak yang aku cintai,

Aku telah sampai pada ujung waktuku untuk berusaha memahamimu. Rentang waktu yang sedemikian panjang, diantara sela canda tawa, semangatmu di lapangan, suara tinggimu di pemaparan idealismemu, dan sapaan hangat tanganmu di pundakku telah menuntunku pada sebuah sikap untuk memilih menjadi aku yang bukan kau kehendaki. Kurasa, 20 tahun telah memberiku pilihan untuk merawat pemahamanku tentang hidup, dan sayangnya, kita berseberangan pendapat.

Aku capek, Pak. Keyakinan dan kesabaran tidak cukup menahanku. Mungkin, kau akan bilang aku tidak cukup sabar dan tidak cukup yakin, tetapi aku sudah capek berada di atas istana idealisme dan ukuranmu. Aku capek memikirkan hal-hal belaka di dalam sebuah cerita dongeng.

Aku pergi untuk menjalani apa yang telah aku yakini. Anggaplah ini sebuah usaha seorang anak muda untuk menjalani hidupnya sebaik-baiknya menurut(nya). Percayalah, aku tidak akan pernah melupakanmu. Percayalah, kau sudah cukup banyak memberiku bekal untuk menjadi aku yang sekarang.

Bapak yang aku hormati,

Maafkan aku yang harus melukaimu dengan sikap (sok) nekatku. Tapi, yakinlah bahwa aku sudah siap untuk menjalani apa saja di luar sana. Aku menunggumu Pak, di setiap detik waktuku, menunggu uluran tanganmu dan ajakanmu untuk bermain layang2 lagi tanpa satupun nada protesmu atas apa yang terjadi dalam hidupku. Aku bermimpi kita duduk di beranda rumah, menceritakan hidup kita masing-masing, dengan teh, ketela hangat, dan senyum tulusmu. Dan, aku yakin itu akan terjadi kelak, entah kapanpun itu.

Anakmu yang kau sebut Usrok di jaman kecilnya

Tuesday, January 6

Pratitising wahyu

Wus ndungkap telung mangsa anggone Sayogya nyambut gawe ing panggaweyane saiki. Kabeh sarwa ora kepenak, gaweane adoh seko omahe, kurang luwih 1 jam numpak motor, saben dina dilajo. Jer niyate mono kepingin golek kontrakan utawa indekost, ananging Sayogya ora tegel ninggal ibune dewean.

tekane dina iki, isih akeh wae tetembungan sing sejatine milara atine Sayogya seko ibune, yo sing disambat ora gelem sumarah, ora gelem sareh, ora gelem pasrah mring sing agawe urip. Ibune ora iso ndeleng kanthi premati, kanggo sopo Sayogya nglajo, diewangi udan-udan neng ndalan numpak motor, Kanggo sopo Sayogya peplayon nalika di kabari ana lelayu tanggane, kabeh kanggo sawijing label "anak kang bekti"

Sayogya mung iso pasrah, ora iso wangsulan apa-apa. Kadang wong tuwa sing di pirsani mung sing katon ing mripat, ora gelem menggalih luwih jero, ora iso ngeguhke pikir, apa sih dadi pekarepane wong nom. Pratitising wahyu sabar muga kasarira.



Monday, January 5

Sayah

"ah, wus sore meneh" unjale Sayogya sinambi mbenerake anggone lungguh. Udan kang mipril seka esuk durung sida tingkas. Wus ndungkap 5 dina iki, deresing udan tan kendhat ngampiri jendela kamare Sayogya. Tintriming mangsa, atis kang nuncep ing balung, nggrantes, gawe tetambahing rasa miris ing pikirane Sayogya. Dene kaya mengkene rasane dadi pawongan kang di cap ora becik, kaya dene pesakitan sing dipasung dening omongane liyan.

Kasunyatan urip kadang angel ditampa, pratitise para winasis, becik ketitik ala ketara, sapa nandur bakale panen, mung gampang kepocap. Tanduran becik kang tansah di uri-uri kanthi leganing manah, pamrihe sepi. Bebasan sikil dadi gulu, gulu dadi tangan lan sak panunggale, pupus amarga jejering bibit, bobot, bebet. Drajat, pangkat, lan kamulyan. Pituduh kang nyeri ing ulu ati, sinigeg ing patraping keprabon.

"Yo Sayogya kuwi sing dolanan pelet." Tansah keprungu mbengung ing kupinge Sayogya. "Apa wus semono kuwi drajatku?" "Wus ora ana ajine meneh awakku iki." Apa merga aku iki wong sekeng, kang ora tau ngerti penaking ngaurip?Apa merga aku wong sudra kang ora nate nyucup Omben-ombene pra-waisya?Aku sawijining bandit kang kudu dipenggak saka pasrawungan, najis, dadaku di kilani, diukur anggonku isa golek panguripan. Apa kuat tanganmu nyangga uriping sakloron? Sepira ambane jalamu kanggo njejaring mina kabingahan?

Kudu tekan kapan kahanan kaya mangkene iki?


(P. Budiningtyas)